__________________________________________________________________________________
Met barstende hoofdpijn zit ik aan de ontbijttafel. Voor me zijn croissants, kaiserbroodjes en andere lekkernijen uitgestald, maar ik hang al boven het toilet als ik denk aan hoe ik dat naar binnen moet zien te krijgen. Nee, vandaag is niet mijn dag.
Mijn broertjes, Jeffrey en Jonas, een identieke tweeling, zitten enthousiast te praten over wiskundige formules. Je zou kunnen zeggen dat ze een soort mini-einsteins zijn. Ik ben vervreemd van mijn eigen familie. Mijn moeder, Lola, is een enthousiaste lerares aan de middelbare school in Reserve en helaas mijn lerares Spaans. James komt de keuken binnen. Hij is een kunstenaar, zoals hij het zelf graag noemt, maar in mijn ogen is hij gewoon een striptekenaar voor verschillende Amerikaanse kranten en tijdschriften. Hij gaat op de enige lege stoel zitten, tegenover Lola. Ik zucht diep, starend naar de kom yoghurt die voor mijn neus staat. Zal ik of zal ik niet? Ik weet dat als ik nu niks binnenkrijg, dat ik de eerste uren op school niet overleef en het eerste uur is ook nog eens Spaans.
Één van je ouders als leraar op je eigen school hebben, heeft wel zijn voordelen. Ik kan elke ochtend meerijden, ook al komt het wel eens voor dat zij het eerste uur moeten beginnen, terwijl ik dan vrij ben. Dan loop ik meestal naar school, het is toch niet zo ver.
James bladert door de krant, mompelend dat de wereld steeds verder achteruit gaat. “Kijk, ik sta in de krant!” roept hij enthousiast, nadat hij de bladzijde heeft omgeslagen. Lola knikt ongeïnteresseerd, Jeffrey en Jonas horen het niet eens, dus moet ik de taak maar op me nemen om geïnteresseerd naar de strip te kijken en doen alsof ik het begrijp.
“Tof pap! Ik ben trots op je!” moedig ik hem aan. Zijn strips zijn altijd komisch en ik zit vaak in zijn tekenkamer te praten over dingen die op school zijn gebeurd. Die verhalen gebruikt hij dan weer voor zijn strips.
“Bedankt meid, er is tenminste nog één iemand geïnteresseerd in mijn kunstwerkjes” hij glimlacht bescheiden en gaat dan verder met het lezen van de krant.
“Zeg, Valerie, hoe gaat het met je dramalessen? Ik heb al een poosje niks gehoord van de lerares” Lola kijkt me aan, haar nieuwsgierige ogen bestuderen me.
“Wel goed, we zijn bezig met improvisatie” Ik schuif een lepel yoghurt naar binnen om verder niks te hoeven zeggen.
“Oké. Ga je dit jaar ook auditie doen voor de musical?” Ik knik instemmend en laat een zucht ontsnappen. Op de één of andere manier is ze erop gebrand om mij op dat podium te zien stralen. Ik ben er niet zo’n voorstander van, gezien mijn plankenkoorts, maar acteren is wel mijn passie, naast tekenen, schrijven en dansen. Het enige nadeel van een musical is dat men verwacht dat je kunt zingen en dát kan ik nou net niet.
“Ik denk het wel, als ik een beetje opschiet met zangles” Ik zet de lege kom op het aanrecht en loop richting de hal. “Ik ga me even omkleden” ik ren de trappen op, naar mijn zolderkamer.
Sofia staat met een dode blik in haar ogen op me te wachten bij de poort van het schoolterrein.
“Ook al een zware nacht gehad?” Ze knikt, een antwoord dat inmiddels standaard is na nachten als deze.
Sofia prutst haar lange, blonde haren in een vlecht en samen lopen we richting de ingang.
“Weet je, ik vraag me af of wij de enigen zijn in dit land met zulke nachten” Ze heeft haar iPhone in haar handen en probeert een app te openen. “Ik heb echt het idee dat de hele wereld zich tegen mij heeft gekeerd” gaat ze dramatisch verder.
“Ach, het komt wel goed meid! We zijn echt niet de enigen op deze aardbol die hier last van hebben”
“Dat weet je toch niet zeker!” Gefrustreerd zwaait ze met haar armen. “Ik bedoel maar, er zijn zeven miljard mensen op deze godvergeten planeet, die kennen we toch zeker niet allemaal” Ik grinnik stilletjes om haar dramatische uitbarsting. “Trouwens, heb je nog iets gehoord van Hayden?” vraagt ze met een wenkbrauwwiebel. Typisch Sofia, ze springt van de hak op de tak en verandert sneller van onderwerp dan haar iPhone internet kan opstarten.
“Nee, hoezo?” vraag ik, niet-begrijpend hoe ik iets van Hayden had moeten horen.
“Oh, hij vroeg me om jou nummer, iets over drama of Engels ofzo”
“Dude, je hebt hem mijn nummer gegeven??” Met geweld open ik mijn kluisje, dat zich halverwege de hal bij de ingang bevindt. Een geel briefje dwarrelt naar beneden.
“Oee, je hebt post” lacht Sofia.
“Haha” mopper ik. “Vast weer zo’n gozer die denkt dat ie grappig is” Ik ga door mijn knieën en pak het briefje op. De binnenkant is beschreven in een sierlijk handschrift, één die mij niet bekend voorkomt.
Mijn broertjes, Jeffrey en Jonas, een identieke tweeling, zitten enthousiast te praten over wiskundige formules. Je zou kunnen zeggen dat ze een soort mini-einsteins zijn. Ik ben vervreemd van mijn eigen familie. Mijn moeder, Lola, is een enthousiaste lerares aan de middelbare school in Reserve en helaas mijn lerares Spaans. James komt de keuken binnen. Hij is een kunstenaar, zoals hij het zelf graag noemt, maar in mijn ogen is hij gewoon een striptekenaar voor verschillende Amerikaanse kranten en tijdschriften. Hij gaat op de enige lege stoel zitten, tegenover Lola. Ik zucht diep, starend naar de kom yoghurt die voor mijn neus staat. Zal ik of zal ik niet? Ik weet dat als ik nu niks binnenkrijg, dat ik de eerste uren op school niet overleef en het eerste uur is ook nog eens Spaans.
Één van je ouders als leraar op je eigen school hebben, heeft wel zijn voordelen. Ik kan elke ochtend meerijden, ook al komt het wel eens voor dat zij het eerste uur moeten beginnen, terwijl ik dan vrij ben. Dan loop ik meestal naar school, het is toch niet zo ver.
James bladert door de krant, mompelend dat de wereld steeds verder achteruit gaat. “Kijk, ik sta in de krant!” roept hij enthousiast, nadat hij de bladzijde heeft omgeslagen. Lola knikt ongeïnteresseerd, Jeffrey en Jonas horen het niet eens, dus moet ik de taak maar op me nemen om geïnteresseerd naar de strip te kijken en doen alsof ik het begrijp.
“Tof pap! Ik ben trots op je!” moedig ik hem aan. Zijn strips zijn altijd komisch en ik zit vaak in zijn tekenkamer te praten over dingen die op school zijn gebeurd. Die verhalen gebruikt hij dan weer voor zijn strips.
“Bedankt meid, er is tenminste nog één iemand geïnteresseerd in mijn kunstwerkjes” hij glimlacht bescheiden en gaat dan verder met het lezen van de krant.
“Zeg, Valerie, hoe gaat het met je dramalessen? Ik heb al een poosje niks gehoord van de lerares” Lola kijkt me aan, haar nieuwsgierige ogen bestuderen me.
“Wel goed, we zijn bezig met improvisatie” Ik schuif een lepel yoghurt naar binnen om verder niks te hoeven zeggen.
“Oké. Ga je dit jaar ook auditie doen voor de musical?” Ik knik instemmend en laat een zucht ontsnappen. Op de één of andere manier is ze erop gebrand om mij op dat podium te zien stralen. Ik ben er niet zo’n voorstander van, gezien mijn plankenkoorts, maar acteren is wel mijn passie, naast tekenen, schrijven en dansen. Het enige nadeel van een musical is dat men verwacht dat je kunt zingen en dát kan ik nou net niet.
“Ik denk het wel, als ik een beetje opschiet met zangles” Ik zet de lege kom op het aanrecht en loop richting de hal. “Ik ga me even omkleden” ik ren de trappen op, naar mijn zolderkamer.
Sofia staat met een dode blik in haar ogen op me te wachten bij de poort van het schoolterrein.
“Ook al een zware nacht gehad?” Ze knikt, een antwoord dat inmiddels standaard is na nachten als deze.
Sofia prutst haar lange, blonde haren in een vlecht en samen lopen we richting de ingang.
“Weet je, ik vraag me af of wij de enigen zijn in dit land met zulke nachten” Ze heeft haar iPhone in haar handen en probeert een app te openen. “Ik heb echt het idee dat de hele wereld zich tegen mij heeft gekeerd” gaat ze dramatisch verder.
“Ach, het komt wel goed meid! We zijn echt niet de enigen op deze aardbol die hier last van hebben”
“Dat weet je toch niet zeker!” Gefrustreerd zwaait ze met haar armen. “Ik bedoel maar, er zijn zeven miljard mensen op deze godvergeten planeet, die kennen we toch zeker niet allemaal” Ik grinnik stilletjes om haar dramatische uitbarsting. “Trouwens, heb je nog iets gehoord van Hayden?” vraagt ze met een wenkbrauwwiebel. Typisch Sofia, ze springt van de hak op de tak en verandert sneller van onderwerp dan haar iPhone internet kan opstarten.
“Nee, hoezo?” vraag ik, niet-begrijpend hoe ik iets van Hayden had moeten horen.
“Oh, hij vroeg me om jou nummer, iets over drama of Engels ofzo”
“Dude, je hebt hem mijn nummer gegeven??” Met geweld open ik mijn kluisje, dat zich halverwege de hal bij de ingang bevindt. Een geel briefje dwarrelt naar beneden.
“Oee, je hebt post” lacht Sofia.
“Haha” mopper ik. “Vast weer zo’n gozer die denkt dat ie grappig is” Ik ga door mijn knieën en pak het briefje op. De binnenkant is beschreven in een sierlijk handschrift, één die mij niet bekend voorkomt.
Dear Valerie,
Only once in your life, you’ll meet the person that can save you.
Only once in your life, you become a person that needs to be saved.
Meet me at the edge of the forest behind school,
Saturday, 8.30 pm.
But only if you want to be saved.
Ik had het gelezen, maar was vergeten een reactie achter te laten. Het is awesome :3
BeantwoordenVerwijderenWAAR BLIJFT DE VOLGENDE?! :'D
Deze trouwe fan is verveeld. :3